zazatje en co

Het zonnetje schijnt, de lucht is heerlijk blauw, de natuur herleeft, en ik ook, ik herleef ook.

Gisteren was mijn wekelijkse vrije dag, dus is mijn rood bolleke gewassen, het paadje langs de voorkan van ons huis is onder handen genomen met de hogedrukreiniger.  Het terras is ook al voor een deel onder handen genomen en meteen ziet alles er netter en zonniger uit. Nu nog de vloer in de patio eens grondig poetsen en dan kunnen we beginnen zonnen.

De katten hadden het niet zo verzien op de drukreiniger.  Hihi, of het door het water kwam of door het lawaai, dat weet ik niet, maar feit is dat ze zich de hele dag verschanst hebben op en onder ons bed, dat leek blijkbaar de veiligste plaats.

Deze morgen moest Robin zijn blokjes halen voor zijn tanden.  Ik ben benieuwd!  Waarschijnlijk zal hij er nu wel nog wat last van hebben, maar gisteren hebben we een grote voorraad yoghurt ingeslaan, dus hij kan eten.

Het leven gaat zijn gewone gangetje.  De zon probeert door de wolken te priemen en moest ik kunnen, ik zou helpen duwen, dat die grijze, grauwe wolken eens verdwijnen voor een hele tijd!

We zijn in afwachting van de nieuwe poort, normaal gezien komen ze volgende week, of de week erna, we zijn echt in 'blijde verwachting" hihi.  De garage is al opgeruimd.  Samen met Robin en Stijn heb ik er eens mijn schouders onder gezet en het moet gezegd, ze is ongeloofelijk net en opgeruimd nu!  De fietsen hebben weer plaats, we moeten niet de ene fiets verplaatsen om aan de andere te kunnen.  Nu nog de poort en we kunnen weg voor een eind!

Voor de zonnepanelen is het nog even afwachten.  We hebben al bijna alle offertes binnen, maar nu blijkt dat één van onze buren ook op zoek is naar panelen.  Dus hopen we dat we een fikse korting kunnen binnenrijven op die manier, maar dat wordt nog even afwachten...  duimen maar!

De tuin is ook stilletjesaan aan het wakker komen.  De eerste zonnestralen lokken de eerste narcisjes uit hun bolletjes.  Na de sneeuwklokjes en de crocusjes bekent ook de forsithya kleur.  Zo fijn, de eerste lente-dagen.  En ze hebben mij wijsgemaakt dat het de volgende dagen heel de dag zo mooi zonnig zal zijn...  zalig!

Dan kan ik eindelijk eens de auto wassen.  Er ligt tonnen stof en viezigheid op, als hij een beetje droogt geeft ie zelfs de indruk van roze te zijn!  Roze!  Ik die zo trots ben om mijn mooie RODE autootje!  Maar morgen zal het weer blinken in zijn velletje, zeker weten!

De katten hebben ook lente-kriebels.  Ze stuiven 's morgens de tuin in, om op elkaar te jagen en om achter verdroogde takjes en blaadjes te springen.  Als ze terug binnen komen moeten ze ook nog wat energie kwijt en dat levert soms leuke taferelen op.  Op youtube staat een leuk filmpje 'crazy cats', voor de mensen die denken dat al die fragmentjes in scène gezet zijn, ze bestaan, echt waar!

Vandaag zijn we al de 17de februari.  Nieuwjaar is nog maar net voorbij, of we zijn al bijna lente.  Het weer is vandaag super!  Deze morgen waren dikke handschoenen nodig, maar over de middag was het zalig vertoeven in het zonnetje.  We zouden er zowaar lentekriebels van krijgen...

Mijn blogje is even verwaarloosd geweest, zoals de laatste maanden nog wel eens gebeurd is.  Maar geen zorgen: we zijn er nog.  We hebben momenteel echter grote investeringsplannen en dan moet je toch veel mensen laten langskomen, naar de voorstellen luisteren, beslissingen nemen...

Neem nu zonnepanelen.  Van een vriendelijke collega had ik al gehoord dat er monochristalijne, polychristalijne en amorfe zijn.  So far, so good, tot al die mensen langskomen, hetzelfde verhaal vertellen, zelfs nog uitleggen wat de verschillen zijn, maar dan komt de kat op de koord: van al die soorten panelen heb je ook nog telkens tientallen verschillende merken.  Resultaat: een bos waar je geen bomen meer doorziet...  dus nu moeten de offertes uitgeplozen worden, we moeten vergelijken, we moeten zien wie welke garanties geeft.  Ik kan het jullie verzekeren lieve mensen, het is een dikke boterham!

Ondertussen heb je natuurlijk heel wat minder blog-tijd, want je moet dossierkes bestuderen... gelukkig krijg ik ook hier hulp van mijn collega!

In de tuin staan al sneeuwklokjes, crocusjes, de eerste narcisjes bekennen voorzicht kleur.  Toch zalig hé, dat voorjaar!  De aarde die stilletjesaan ontwaakt.  Zalig!

Het oude jaar is voorbij.  De vrienden en familie zijn langsgeweest, de geschenkjes uitgedeeld en geopend, de arme kalkoenen zijn geslacht en verorberd, de tiramisu was lekker, maar volgens Robin was het chocoladeglaasje met peer lekkerder...  vandaag worden de laatste restjes verorberd en we zijn weer op weg in het nieuwe jaar...

Ondertussen begint het voorjaar toch een beetje te kriebelen.  De eerste sneeuwklokjes heb ik nog niet gezien, maar ik lig op de loer om ze te vereeuwigen als ze komen piepen.  De kippen hebben de weg over de omheining terug gevonden.  Als we ze kunnen vangen zullen we dus weer hun vleugels moeten inkorten.  Gisteren was er al een visje heeeeel actief.  Het zwom vrolijk rond, om de lente te verwelkomen hoop ik!

Maar we hebben weer eens het hele feestgedruis overleefd.  Overleefd, niet dat het niet fijn was, integendeel, met vrienden aan tafel is het altijd leuk en gezellig.  Hier op de wijk werd ook veel vuurwerk afgestoken.  Op zich heel mooi, echt een spectakel.  Maar die arme Medart (onze buur-ezel) was toch weer heel erg bang en de katten, die vonden het ook niet bepaald super!  Nu gaan ze al weer met volle moed naar buiten, maar ze hebben toch een heel eind niet meer verroerd!

Vandaag ben ik begonnen met het uitmesten van de kasten.  Met wat volk over de vloer bleek weer eens hoe vol de kasten zitten met spullen die toch nooit gebruikt worden.  Dan ken je het systeem waarschijnlijk wel: je steekt iets in de kast, je houdt het tegen met je ene hand en met je andere hand doe je snel snel de deur dicht...  truuken uit de doos die je had als puber, als je ouders vooral niet in de kast mochten!  Maar nu is dat probleem er niet meer, dus beginnen we dit jaar met de grote voorjaarsschoonmaak.  Hahahahaha, wat je al niet vindt als je begint te rommelen!  Oude foto's, van die prehistorische analoge fototoestelletjes, oude juwelen waar een massa herinneringen aanhangen...  het wordt een boeiende dag voor mij!

Morgen mag onze boom dan weg, dan kunnen we ook nog eens grondig poetsen.  De ramen moeten ook zo nodig eens gewassen worden, alles voor een fris voorjaar!  Zou dat betekenen dat de lente in aankomst is?  Of zijn het enkel de kriebels?

Het is bijna zover, het oude jaar doet langzaam zijn deurtje dicht, het nieuwe jaar staat te trappelen van verlangen om er aan te beginnen.

Het was een druk jaar, er werden veel kindjes geboren, er zijn enkele dierbaren gestorven.  Soms was het triest, soms was het super, maar wat heel zeker is: het is veel te snel voorbij gevlogen! 

Naarmate men ouder wordt, schijnt het dat de jaren sneller en sneller gaan...  toen ik een jaar of 12 was, dacht ik dat mijn ouders dat zeiden om mij te troosten, op die leeftijd kunnen sommige dingen niet snel genoeg gaan!  Maar nu ik zelf ouder (jammer genoeg niet wijzer vrees ik!) wordt merk ik dat de tijd steeds sneller gaat.

Ligt het aan de rat-race, of ligt het aan het gelukkig zijn?  Men zegt immers dat de tijd sneller gaat als men bij geliefden is...  wat het ook is, dit zijn mijn wensen aan jullie:

- een liefdevol, warm 2011

- iedere dag minstens één lach

- op tijd en stond een natje

- tussendoor een droogje

- nu en dan een traan

- veel geluk

- vrienden, van die échte, waar je altijd kan op rekenen

en bovenal: een formidastische gezondheid!

groetjes en tot volgend jaar!!!

Aan iedereen:

een heel fijne kerstavond

een vrolijk kerstfeest

een leuke kerstdag

ik wens iedereen

veel plezier

en vooral mensen rond je heen

die van je houden!

Nog een week en het is al weer zo ver: kerstdag komt er aan...

Dan moeten natuurlijk kaartjes gepend worden, ze moeten verstuurd worden...  enkele weken terug had ik al kaartjes gemaakt, ik doe dat wel graag.  Niet genoeg, zo bleek gisteren, maar geen nood, in de kast lagen nog wat reservekaartjes, restantjes van vorige jaren, maar zeker niet minder mooi!

Wat was het volgende probleem... juist, iedereen kan het wel al raden!  Postzegels, zo broodnodig als men iets per post wil versturen.  Natuurlijk had ik daar niet aan gedacht.  Nu ben ik niet wild van postkantoren.  Pas op: die mensen doen hun best, ze hebben ook maar twee handen en één hoofd, dus ze kunnen ook maar verder doen.  Jammer genoeg is mijn geduld niet groot waar het postzegels betreft.  Dus heb ik ze nu net via internet besteld.  Blijkbaar liggen ze daags nadien in de bus... als dat niet makkelijk is!

Hopelijk hebben al die lieve mensen aan wie ik een kaartje stuur nu nog even geduld, ze komen, echt waar!

Verleden week hebben we ook onze kerstboom van de zolder gehaald.  We hebben hem opengeplooid (het is geen 'echte'), lichtjes ingehangen, rode ballen, witte boa's.  Een zeer fraai gezicht.  Onder aan zijn voet hebben we een sneeuwtapijt gelegd, met cadeautjes erop. 

Wie ook onder de indruk waren, waren de katten.  Eerst zag ik ze voorzichtig in een wijde boog rond de boom lopen.  Malou probeerde eens als de strikjes wel goed vastzaten, Grumpy probeerd of hij in de boom kon klimmen.  Waarbij hij plots iemand hoorde brullen...  Guust, die altijd de rust zelve is, vonde de ballen bijzonder mooi en leuk.  Gisteren zat hij rustig met zijn poot te vissen, om een bal los te krijgen.  Ik heb er al gevonden, her en der verspreid in de living.  Het afbreken gaat duidelijk sneller gaan dan het opzetten!

Het is even wat warmer.  Deze morgen lag er een flinke laag ijzel op de baan, maar ondertussen is alles gesmolten en is het eigenlijk best fijn buiten.  Bij ons in vlaanderen toch.  Als ik er de kranten op na sla, zie ik dat overal rond ons mensen vast staan door hevige sneeuwval en door ijzel...

Zelf ben ik heel tevreden dat het wat warmer is.  Niet dat ik de koude erg vind op mijn fiets, maar de gladde wegen maken het niet bepaald zeer aangenaam.  Aan de andere kant, hoe kouder en hoe gladder, hoe voorzichtiger iedereen is op weg!

De salontijgers hebben een nieuwe krabpaal gekregen.  Gisteren is ze aangekomen in een gigantische doos.  Robin en Stijn hebben ze met heel veel plezier in elkaar gestoken.  Eén keer heb ik me gemoeid, en toen liep het natuurlijk mis , vrouwen en techniek, blijkbaar ben ik er ook bij... 

De katten vinden de krabpaal super.  Ze liggen er uitgebreid op te slapen, ze kruipen in het huisje...  er hangen ook twee speelgoedmuisjes aan...  die vinden ze wel leuk om te pakken.  Ik begrijp hoe de muizen in het tuinhuis kunnen wonen.  Waarom zouden mijn salontijgers in godsnaam moeite doen om een echte muis te vangen als ze maar gewoon hun klauwtjes moeten uitslaan om een pluche muisje te vangen... 

Hahaha, enkelen hadden fijntjes opgemerkt dat ze geen muizen verwachten bij zo'n bende salontijgers... wees gerust, ik had dat ook niet verwacht!

Eergisteren zijn we wat boodschappen gaan doen, onder andere zijn we binnen geweest in een winkel waar ze ook dierenmateriaal verkopen.  Nu zou ik heel graag onze salon vernieuwen, maar het probleem is dat mijn vijf donderstenen eigenlijk wel heel graag aan de zetels krabben.  Nu kan dat geen zo'n kwaad, de zetels zijn nu al 17 jaar oud, dus wat meer of minder versleten...

Om ze het af te leren had ik gedacht om een krabplankje aan de zetel te hangen, zodat ze daar ruim de plaats hebben om hun klauwtjes aan te scherpen.  Voor het zekerste had ik er voordien al catnip (kattenkruid in vloeibare vorm) op gespoten, zodat het hen zeker ging aantrekken...

Amai, ik had veel verwacht, maar niet deze reactie.  Of ik heb te veel gesproeid, of het spul is te sterk.  Wat zeker was, was dat ze er aan roken, ze gingen er bovenop liggen.  Ten langen laatste werden ze dan ook nog eens agressief tegen elkaar...  en dat allemaal voor een plankje met catnip...  ik ben geleerd, nog eens voorzichtig sproeien met het spul, maar niet veel meer!

In het tuinhuis hebben we ondertussen ontdekt dat we muizen hebben.  Ze hebben zich door de isolatie een gang gegraven en waarschijnlijk zitten ze daar te lachen in hun holletjes.  De vraag is hoe ze in het tuinhuis geraakt zijn, met vijf salonkatten die er de hele zomer in konden...  het zou me niet verwonderen dat ze eens per ongeluk eentje kwijtgeraakt zijn daar.  Ze hebben nogal de neiging om de muisjes te vangen en er dan nog een paar uur mee te spelen.  Zo is er al eens eentje in de keuken terecht gekomen (uiteindelijk is het dan in een buis geraakt, waar wij het vastgehouden hebben, we zijn naar voor gegaan en hebben het arme beestje dan vrijgelaten.) en ook al eens eentje in de berging, dat exemplaartje had zich al een nestje gemaakt in de wasmand.  Feit is dat je daarvoor vijf katten moet hebben om dan toch nog in het tuinhuis muizen te hebben...

Lieve autobestuurders,

lekker warm in jullie wagen

denk aan ons, moedige fietsgebruikers

aan het duwen tegen de wind en tegen de sneeuw

ook wij houden niet van files

maar laat ons aub langsrijden

zodat wij niet moeten wachten in de koude sneeuw

en geef ons onze voorrang

dan helpen wij u als het moet

ps: vrije vertaling: lieve automobilisten, als het sneeuwt en u staat in de file, wij begrijpen u, maar kan u aub een beetje medeleven tonen met de weggebruikers die niet lekker warm in de wagen zitten?  Mensen die te voet zijn, of met de fiets, of wielwagengebruikers, laat ze aub door, ze hebben het ook niet zo begrepen op die koude sneeuw!

Bloggertjes, donderdag moest ik door de sneeuw.  Ondergetekende heeft dat moedig gedaan, wetende dat haar zoontje en zijn vriendje ook van school naar huis met de fiets moesten.  Op de meeste plaatsen ging het wel, het fietspad lag niet te glad.  Maar de chauffeurs vonden het absoluut niet nodig om ons door te laten.  Meermaals stonden ze rustig te wachten op  het fietspad, of stonden ze zo dicht tegen het voetpad dat ook wij niet doorkonden. 

Nochtans: niet ver van ons huis is een auto in de gracht gegleden.  De weg lag dan ook spiegelglad.  Robin en zijn vriendje zijn meteen gestopt (13 en 14 jaar!) en hebben de bestuurster uit de wagen geholpen.  Daarna hebben ze gevraagd of ze nog iemand moesten verwittigen, maar dat was niet nodig...  om maar te zeggen dat er toch nog jeugd is die het hart op de juiste plaats heeft!

Zaterdag zijn we naar de voorstelling van Herman Van Veen geweest.  Die man staat er, een artiest die al jaren op de planken staat, die al geacteerd heeft, die zingt...

Als je hem zag, zag hij er broos uit, breekbaar, een ouder iemand die duidelijk al een leven achter zich heeft.  Die ook van plan is om nog een leven voor zich te hebben...  Dan begint hij te zingen en voor te dragen, en dan weet je: die man staat er nog.  Schitterend, hij bespeelt het publiek, zingt, danst. 

Daar heb je dan natuurlijk ook bedenkingen bij: ga ik er ook nog zo goed uitzien op die leeftijd?  En ga ik ook nog zo'n goede conditie hebben? 

Maar we hebben genoten, mijn vriendje en ik, soms had het iets spontaner gemogen, maar het was een show die af was, zeker weten!

Gisteren zijn we bij vrienden gaan eten.  Lekker gegeten, een gezellig samen zijn.  Zoals dat moet met vrienden, gezelligheid troef. 

De tijd gaat tegenwoordig veel te snel.  Komt dat door ouder worden, of komt dat omdat we te veel willen?  Soms wens je dat je eens een paar dagen thuis zou kunnen zitten, maar dan ben je thuis en heb je toch geen tijd om te doen wat je wil...

Ah ja, we zijn al aan het plannen om de tuin wat aan te passen.  Volgend jaar gaan we een vijver aanleggen.  Natuurlijk moeten we dat allemaal eens goed uitmeten en bekijken, want dat is niet iets wat je dan zomaar verlegt of terug wegneemt natuurlijk.  Er zijn al wat dwerghosta's voorradig, de schoenlappersplant mag ook dichterbij, die komen niet zo hoog en dat moet wel, zodat we de vijver steeds goed kunnen bekijken... 

Voor de mensen die nog potplanten buiten staan hebben, de weersvoorspellers zijn het allemaal eens met elkaar: nog enkele dagen temperaturen boven 0, vanaf woensdag gaan ze zakken, er komt vorst, kans op een sneeuwbui (ook in Vlaanderen!)...  kortom: Koning Winter is in aantocht en verwittigde mensen zijn er veel waard!!!

De jaarbeurs is voorbij.  Zoals gezegd hebben we er twaalf dagen gestaan met vzw De Ladder.  Het is een ervaring die we rijker zijn, dat is zeker.

Wat ook zeker is, is dat een jaarbeurs een handelsbeurs is, waar weinig of geen interesse is in kunst, in welke vorm dan ook.  Nu, op zich kan niemand klagen, we hebben allemaal wel iets verkocht, wat toch meegenomen is, en we zijn weer iets bekender... hopen we stiekem toch!

Twaalf dagen zijn ook heel wat langer dan men zou denken.  Je denkt van tussendoor nog tijd te hebben voor vanalles, maar daar staan is toch vrij vermoeiend... 

We hebben wel gelachen.  Wij zaten de mensen te bekijken die langskwamen.  Sommigen hadden ietwat interesse, maar zodra je vriendelijk glimlachte, vluchtten ze weg.  Anderen keken eens vluchtig en stapten snel door, nog anderen kwamen effectief binnen.  Sommige mensen waren oprecht geïnteresseerd, anderen waren totaal onverschillig, maar zitten kijken naar mensen en je afvragen wat ze voor werk zouden doen en zo, dat was toch wel heel leuk!

In ieder geval, het is voorbij, nu kan ik thuis aan de grote kuis beginnen...  en de foto's van buren verder op de blog zetten...

Nog voor iedereen een heel fijn weekend!!!

geniet even mee...

enkelen hadden het lumineuze idee om een act te doen, het resultaat was fantastisch!

Dan hadden we studio Jutosa van Roeselare en zij hebben de foto's geschoten...

De rest van de foto's komen nog, maar er is toch een en ander veranderd op de skynetblogs, waardoor ik ze op een andere manier zal moeten downloaden... 

Héhé, de eerste dagen van de jaarbeurs zijn voorbij...  en de zenuwen waren nergens voor nodig!

Er was veel respons, veel mensen die blijkbaar ook beren maken, vooral dames...  het grappigste waren een paar oudere dametjes.  Van ver had ik ze al zien gluren, dus toen ze al hun moed verzameld hadden was ik toch wel nieuwsgierig.  Aangekomen aan mijn tafel zei één van de twee: 'moh, 't zien aptjes'...  ik heb op mijn tanden gebeten om niet te gieren van het lachen.  Aapjes...  ok, het zijn niet allemaal klassieke beren, maar een aap en een beer...  aan de andere kant, ze vonden ze wel grappig.

Er is ook een beertje geadopteerd...  door een lieve dame die er goed zal voor zorgen!

Nu vraag ik me af hoe het komt dat vooral dames beren maken.  Er zijn heren, maar ze zijn niet zeer talrijk en velen durven er blijkbaar niet voor uitkomen...  jammer!

Vandaag was een werkdag.  In de Spil is het volop Twinkelweek en de kindjes waren zo blij, echt leuk om te zien.  Eerst was er een film, nadien was het Pinataslag...

Voor de mensen die de pinata niet kennen, hier de uitleg van Wikipedia:

Een piñata is een felgekleurde figuur, meestal gemaakt van papier-maché, die traditioneel gevuld is met zoetigheden, vruchten en cadeaus.

Piñatas komen van oorsprong uit Mexico, en worden daar gebruikt met kerst en kinderverjaardagen. De piñata wordt gevuld met snoep, confetti en eventueel kleine cadeautjes, waarna hij wordt opgehangen. De kinderen mogen er geblinddoekt tegenaan slaan zodat er wanneer hij breekt, een stortvloed van snoepjes, confetti e.d. over de kinderen heen valt.

De piñata is niet erg sterk. Het bestaat vaak uit stro, papier-maché of klei. Vroeger had een piñata meestal de vorm van een dier (vaak een ezel) of mens.

De traditionele Mexicaanse piñata is het een zevenpuntige ster, waar elke punt voor een van de zeven hoofdzonden staat. Tegenwoordig zijn er allerlei verschillende figuurtjes beschikbaar, zoals auto's, tekenfilmfiguren en dergelijke.

Geloof me, de kinderen vinden het super!  Ze zijn bij ons gevuld met sterrenconfetti, maar het plezier om ze stuk te slaan is er niet minder om...

Morgen nog een middag jaarbeurs...  ik ben benieuwd!

Vandaag wordt De Spil versierd...  volgende week is het al vakantie (en ze zijn nog maar net begonnen met school!) en dan hebben we hier, naar jaarlijkse traditie 'Twinkelweek'.  Een week voor en door jongeren...

Nu gaan we hier met z'n allen affiches rondhangen, er worden pinata's rondgehangen, alles verandert in een sterretjesland...  benieuwd wat de jeugdige kijkertjes er van gaan vinden!

Wat ook spannend is, is dat overmorgen de jaarbeurs in Roeselare start.  De 58e editie reeds.  Op zich niet zo opzienbarend, ware niet dat er drie standen te vinden zijn van 'Oog voor Kunst'.  Wie is hier te vinden...  een beeldhouwer, een juwelenontwerpster, iemand die kleifiguren maakt, en ook iemand die beren ontwerpt en maakt...  juist ja, ondergetekende is ook van de partij. 

En het begint te komen, het vroeg wakker worden, het niet in slaap raken, het denken of alles wel goed gaat zijn,... de zenuwen kruipen door het bloed...  het wordt spannend! 

De beurs is open van 31 oktober tot en met 11 november...  ik hou jullie op de hoogte!  Duimen maar...

Goedemiddag iedereen.  Nu had ik al een hele tijd geen zin en geen tijd meer om tekstjes te pennen en te versturen, dus dacht ik dat iedereen me zo langzamerhand wel al weer vergeten was...  blijkt nu dat je kan zien hoeveel mensen er de blog kwamen bezoeken de laatste maand...  amai, meer dan 300, hewel mensen, dat raakt me nu!  Zo lief dat jullie toch komen kijken, ondanks het feit dat ik hier lui geweest ben!!

Wel dan, alles is nog steeds dik in orde.  Er is het weekend geweest van buren bij kunstenaars.  Schitterend weekend, 15 (amateur) kunstenaars onder één dak.  Volk dat we gezien hebben, niet te doen.  De locatie was dan ook schitterend: 't Muzenestje in Roeselare. 

Ondertussen is de winter stilletjesaan aan het binnensluipen.  Gisteren heb ik de planten die vorstgevoelig zijn reeds onderdak gegeven in het tuinhuisje.  Daar kunnen ze normaal gezien de winter overleven, als geen enkele onverlaat de deur openlaat natuurlijk! 

De poezen zijn nu natuurlijk wel iets minder af.  Tijdens de zomermaanden staat het tuinhuis open, dan kunnen ze daar slapen, hun kussen ligt daar voor het raam, maar nu ligt hun kussen in de patio.  Daar is het wel regen en windvrij, maar toch is het er waarschijlijk iets frisser dan in het tuinhuis.  Maar de verwende nesten mogen natuurlijk ook wel binnen slapen, daar kan niks tegenop!

Tot een volgende!

Hihi, voor de mensen die dachten dat ik nog in katzwijm lag van het heerlijke dansen met mijn ventje...  ik ben er nog!

Er is al heel wat gebeurd.  De examens zijn voorbij, de studenten kunnen van een hete en welverdiende vakantie genieten en op mijn werk zijn de abonnementen binnengestroomd.

Dat was in een notendop natuurlijk.  Gelukkig hebben we momenteel heel veel werk, dat betekent dat we terug een goed en leuk seizoen tegemoet gaan (na de vakantie natuurlijk).

We zijn ook op personeelsuitstap geweest.  Het was een verassing.  We zijn aangekomen bij de kerncentrales van Doel en daar hebben we een fietstocht gemaakt van 34 km.  De kilometers waren voorbij voor we het goed en wel doorhadden, de hongerigen werden gespeisd, de dorstigen gelaafd (het was op 1 juli en het was toch behoorlijk warm toen) en we zijn gestopt in Doel. 

Een dubbel gevoel geeft het, de stad.  Er staan woningen met een verwittiging: 'betreden op eigen risico', en er naast hangt een blaadje aan het raam 'bewoond'.  Ergens geeft het toch een desolate indruk.  Maar het was toch speciaal om te zien.  Voor de mensen die het ook eens willen meemaken, je kan de route doen, te starten vanuit de centrales.  Daar zijn fietsen ter beschikking (te reserveren voordien) en dan kan je de toer doen.  Er zijn een drietal stopplaatsen, waar je kan genieten van de rust en het landschap (op de tweede plaats kan je over de dijk ook gaan kijken naar het verdonken land van Saeftinghe) en het is vooral een oase van stilte...

Verder was het rustig, tot op een avond iemand aan de deur stond met de mededeling dat het schooltje op woensdag ging afgebroken worden.  Meteen voelde je op de wijk de spanning stijgen.  Ook de onrust, naast het schooltje staat een oud huis dat eigenlijk niet meer in goede staat is, dus wat gaat daar mee gebeuren?

Maar woensdag kwam en ging, en donderdag en vrijdag...  en toen brachten ze een kraan.  Het zinderde, ze kwamen zaterdag afbreken.  Iedereen paraat om te kijken.

Nu zijn we al donderdag en het gaat vooruit.  De tijd vliegt mee, want 's avonds staat de hele straat verenigd te kijken naar de werken.  Iedereen heeft een mening, iedereen babbelt tegen iedereen.  Kennissen komen terug in beeld, grapjes vliegen heen en weer, herinneringen worden bovengehaald...  een heerlijke ervaring eigenlijk.  Gelukkig dat er niet elk jaar dingen moeten afgebroken worden, maar wel leuk dat de wijk zo aan elkaar hangt!

Mijn tuinhuis is ook al uitgemest.  Hihi, dat was mijn 'kotje' en mijn vriendje heeft al heel jaloers opgemerkt dat het precies een living is.  hahaha, als hij braaf is mag hij eens op bezoek komen!

Enkele mensen hadden wat romantische foto's gevraagd...

hier zijn ze dan:

Ziezo...

tot later!

Maandagavond was in De Spil het evenement 'le beau mariage'.  Vrije vertaling: de voorstelling van de nieuwe brochure (ook te zien op www.despil.be), met allerhande teasers, zodat iedereen een glimp kon opvangen van het nieuwe seizoen (wij doen mee met de studenten, ons seizoen loopt van september tot en met juni).

Er was veel ambiance, heel veel sfeer, alles stond in het teken van het huwelijk-met-een-kantje-af, er waren hele massa's volk...

Je kon je huwelijksbeloften hernieuwen, of in het huwelijk treden in de wedding chapel, je kon meedoen aan het bruidsboeketten gooien voor gevorderden, je kon raden hoelang het huwelijk gaat standhouden, je kon in het eenzame hartenbureau verzoekjes doen...

Kortom, veel ambiance en een sfeer die romantiek opriep.

Wie de romantiek ook kon voelen, was mijn vriendje.  Toen het volk stilletjesaan begon weg te stromen en de centrale hall nog gezellig was, maar toch al weer wat plaats gaf, toen zag ik hem sluipen richting dj.

Wat hij gevraagd had, was 'ons' liedje, je kent het wel, dat éne muziekje voor dié twee mensen, dat meteen een band geeft.  Wat hij niet verwacht had, was dat de dj's hem gingen aansporen om er ook effectief op te dansen...

En heel even, heel even, waren wij de sterren van de avond.  Het voelde goed, veel collega's stonden te kijken, de vrouwen smolten weg... en mijn ventje, die had het allemaal gevraagd!  MIJN ventje... 

ps: kan iemand mij het adres van daemske bezorgen?  het is veranderd en ik kan het niet meer vinden...

Deze week waren we eens naar een dierenspeciaalzaak geweest, om eens rond te kijken en om wat visvoer te halen.

Daar was ik ook een speelgoedje voor de katten tegengekomen: een stok met daaraan een elastiek met een belletje en een speelgoedmuis.  De katten zijn er wild van en de oude was versleten...

Op de verpakking stond dat het geen speelgoed was om de kat alleen te laten mee spelen, wegens verstikkingsgevaar voor de kat.  Wij deden er nogal lacherig over, precies of onze katten zijn zo dom.

Wel, zo dom zijn ze dus niet, deze morgen heb ik de stok gevonden.  De elastiek, met het belletje en de muis zijn spoorloos.  De een of andere onverlaat is er dus in geslaagd om het geheel uit elkaar te halen...  jammer genoeg heeft hij geen teken nagelaten, dus ik weet niet wie van de vijf het gedaan heeft...

De enige die onschuldig pleit is Garfield.  Die komt maar nu en dan en spelen, dat kent hij duidelijk niet...

lieve bloggertjes,

ik ben er nog, ben even uit blogland geweest, maar ik heb jullie allemaal gehoord en gelezen.

Voor de lieve studenten die nu zitten te zwoegen op dikke cursussen: veel succes, ik voel met jullie mee, blijkbaar zijn de weergoden jullie ook redelijk goed gezind, want de temperaturen zijn momenteel 'studeerbaar'.  Ik wens jullie allemaal schitterende resultaten, geen tweede zittijd, een schitterende vakantie nadien en vooral veel moed om er door te raken!

Wat mezelf betreft, de tijd gaat te snel.  We zijn naar Beverwijk geweest, vlak naast Amsterdam om twee plafonniers te halen.  Ze waren niet te krijgen in België, maar we vonden het toch de moeite om de afstand te doen.  Ik wil jullie dan ook tonen wat we gekozen hebben:

deze hangt boven de eetplaats

en deze boven de zithoek

We moesten ze zelf in elkaar steken, wat inhield dat de ronde opgehangen wordt, en dat je alle beugeltjes en kristallen zelf moet ophangen.  Dat is een heel werk, maar het resultaat mag er dan ook wezen natuurlijk...  je kan ze laten branden met honderden blauwe led-lampjes en ook met hallogeentjes.  Wij zijn er in ieder geval wild van!

Onze zwerver, Garfield gedoopt, blijft ook rond ons huis rondhangen.  Onze poezen doen er niet veel aan, behalve eens ruiken, zo lang ze zelf eten krijgen, kan het blijkbaar geen kwaad.  Malou zou wel eens lelijk doen er tegen, maar ocharme het beest, van mij mag hij gerust blijven.  Volgens mij heeft hij ons toch al voor een stuk geadopteerd.  Als we hem roepen komt hij al aangelopen.  Telkens vertelt hij ook een heel verhaal.  Miauw miauw miauw.  Nu nog een tolk vinden.

Mijn pa is ook opnieuw geopereerd.  Deze keer was het wel een kleine ingreep.  Ze moesten ergens iets toebranden in zijn hart, maar de dag nadien was hij gelukkig wel al thuis.  Nu voelt hij zich als herboren...  en we zijn met z'n allen blij...

Op het werk zijn we ook druk druk bezig.  De nieuwe brochure is vanaf maandagavond beschikbaar, dus moet de website ook opgezet worden. Er gaat ongeloofelijk veel tijd in om dat te doen...

Maar bij deze zijn we terug in blogland.

Al even geleden dat ik nog iets gepost heb.  Het leven gaat dan ook zijn gewone gangetje. 

De één of andere onverlaat heeft de weerknop van 'zomer' naar 'herfst' gezet, maar we mogen niet klagen.  We hebben hier geen gigantische overstromingen, het is wel fris, maar de tuin staat toch wel mooi.

Verder is het rustig.  De patio gaat gestaag vooruit, maar natuurlijk als het allemaal een beetje nu en een beetje dan moet gebeuren, gaat het minder snel dan we wel zouden willen.  Nu staat alles onder dak en in het gedeelte waar de zithoek komt is mijn vriendje nu de vloer aan het leggen.  Een goedkoop vloertje, maar wel heel mooi, niet teer van vuil worden en het toont meteen zooooo netjes! 

De katten mogen veel buiten, zij houden daar wel van, maar telkens er 's avonds vloer geplaatst wordt houden we ze enkele uren binnen.  Tot groot ongenoegen natuurlijk.  Grumpy heeft ontdekt dat ik horendol word van zijn gejammer.  Eerst klinkt het nog zachtjes, in de keuken, dan wat harder en als dat geen effect heeft komt hij bovenop mijn schoot staan, met zijn gezicht vlak voor het mijne en brult hij nog eens.

Hihi, meestal eindigt het met een zwarte kat die op mijn borst ligt te spinnen.  't Is zo'n schatje!  Als we dan gaan slapen, dan mag hij samen met de anderen naar buiten.  Dan zou je ze moeten zien sprinten!  Maar 's morgens sprinten ze al even snel weer naar binnen, naar de zachte zetels.

Onze zwerver, Garfield, komt ook nog steeds langs.  De sukkelaar is zo mager.  Ik geef hem dus uitgebreid eten, maar toch is hij half wild, dus strelen mag, maar daar stopt het dan ook bij.  Ah, wie weet krijgt hij meer vertrouwen en kan hij ons vervoegen...

Hier volgen dan (eindelijk) de foto's van de patio.  Hij is nog lang niet af, maar we doen gestaag verder.  Mijn vriendje is nu terug gaan werken, na een week labeur aan de patio...  dus zal het even wat rustiger vorderen.  Maar aan de andere kant, hij heeft echt wel heel hard gewerkt!  Hier dan al enkele resultaten:

zo was het voor de werken, kwestie van het verschil duidelijk te maken

zo was het verleden week zondag

en dat was er ook...

en wat afval...

en de eerste kattenpootjes...  ondertussen al vakkundig weggewerkt

en wat later

en nog wat later

en zo ziet hij er momenteel uit...

een duifje bekijkt het vanop de schommel...

en dit zijn robin en ik, na een dag werken...

we hebben dus al hard gewerkt, de laatste tijd...

En dacht: mmm, lekker, hij is regenwormpjes aan het verzamelen.  Ik laat hem rustig doen, dan is hij dubbel zo dik, kan hij niet meer vliegen en kan ik hem vangen.

Wij waren het aan het bekijken, veilig achter het glas van het keukenraam, klaar om de vogel te waarschuwen als Guust te dicht kwam...

Hahahaha, domme dikke kat, de vogel had hem waarschijnlijk al veel eerder gezien dan hij de vogel!  Toen hij in actie schoot zat de lijster hoog en droog te lachen.  En stonden wij te lachen om zo veel vertoon van Guust.

Beledigd is hij binnengekomen, heeft wat kattenkorrels gegeten en is op ons bed gaan liggen....

Lieve bloggertjes,

weer een hele tijd geleden, maar hier volgt een eerste fotoshoot.  Wegens drukke werkzaamheden, we zijn begonnen met de patio, eerst de boel afbreken, dan heropbouwen, er gaat toch enige tijd in!

Maar hier enkele foto's van de tuin en de katten:

katbear, heb ik onlangs gemaakt, maar ik wist niet of hij al op mijn blogje stond...

rakker aan het rusten

plush aan het rusten, met aan de andere kant van het raam nero van de buren... ook aan het rusten

de viburnum die in actie geschoten is...

de geraniumnarcissen, ze ruiken ook nog heerlijk!

onverwacht enkele tulpjes, geen idee van waar ze komen, maar ze zijn wel heel mooi

de muscari

de voortuin, net aangelegd

de voordeur, het middenste is een wasbak in marmer.  we hadden er al immens mee rondgezeuld, hij weegt zeer zwaar, we kunnen hem niet opheffen, maar ik denk dat eens de rotsplantjes gegroeid zijn, dat het wel een leuke bak wordt

onze zwerver komt ook nog steeds langs, ondertussen is hij garfield gedoopt, maar nog niet officieel geadopteerd

Verder hebben we gewerkt, gewerkt en gewerkt...  maar de foto's van de patio volgen nog, beloofd!

Lieve bloggertjes,

het roert mij dat jullie zo veel moeite doen om 'mijn groep' eens te gaan beluisteren.  Enkelen van jullie gaan zoeken op youtube, wat ik echt super vind.

De meest toegankelijke liedjes (en ook de meest bekende) zijn:

wind of change

still loving you

send me an angel

veel lieve groetjes!

Enige tijd geleden vertelde ik al van Scorpions, de duitse band die er mee ophoudt.  De laatste cd is recent op de markt gekomen.  Uiteraard heb ik die al beluisterd, wat hadden jullie gedacht, fan zijnde van het laatste uur...

Ze zijn ondertussen ook gestart met hun afscheidstournee...  en zaterdag was het dan zo ver: Mons, Lotto Arena, festival met als kers op de taart: Scorpions.  Wij zijn natuurlijk ook geweest, dat mochten we niet aan onze neus laten voorbijgaan! 

Hier zijn enkele foto's voor de mensen die zouden twijfelen of ze de groep wel kennen:

 De fantastische zanger Klaus Main... klein van gestalte, groot van stem!

 Rudolf Schenker

 Matthias Jabs

 Hun laatste cd, meteen ook de reden van hun tournee, schitterende cd, ze stoppen er mee om op een hoogtepunt te stoppen, slim gezien. 

Hun leeftijd zal ook wel een rol spelen, de heren hierboven zijn tussen de 60 en 65 jaar oud en ik denk dat het op die leeftijd verdorie veel inspanning en discipline vraagt om je conditie te onderhouden om nog te kunnen rondspringen op een podium.

Ze zijn begonnen met Sting in the tail, ze zijn geëindigd met Rock you like a hurricane.  Tussendoor hebben ze talloze klassiekers gespeeld: coast to coast, the zoo, still loving you, send me an angel,...  het was schitterend, we hebben genoten van begin tot eind, wat toch wel een volle twee uur was.

Bovendien hadden we een schitterende plaats, iets verder van het hoofdpodium, maar er was een doorgang naar iets dieper de zaal in en daar stonden we, op enkele meters afstand van de artiesten...  schitterend!

Daar hebben we energie opgedaan voor enkele weken ver, dat is zeker!

Na veel omzwervingen en problemen is het gelukt: ik kan terug posten...  wat skynet uitspookt, ik zou het niet weten, maar feit is dat het me bloed, zweet en tranen heeft gekost om terug hier te zijn...  bij deze ben ik er!

Robin is zijn vakantie goed begonnen: een heel goed rapport, mooi weer...  vrijdagmiddag is hij er jammer genoeg in geslaagd om met zijn fiets een duik te nemen, met zijn knie op het een of ander scherp voorwerp.  Zijn broek, daar was geen schrammetje aan, ik begrijp het nog steeds niet.  Zijn knie, dat was een ander probleem: een stevige jaap en drie hechtingen.  Dagelijkse verzorging nodig (wat hij zich zeer laat welgevallen trouwens), geen zwempartijen tijdens de vakantie (waar hij niet kon mee lachen) en volgende week maandag mogen de draadjes er uit.  Hij zal er wel een litteken aan overhouden denk ik, want hij kan het niet laten om korstjes te verwijderen voor ze vanzelf afvallen (familietrek), maar gelukkig was het maar dat.

Pasen is verder rustig geweest.  Ik had toch nog eitjes verstopt en die zijn met veel plezier en gelach gezocht geweest.  Een mens mag zijn kinderhart niet verliezen é!

Verder hebben we ook veel in de tuin gewerkt, hier en daar wat verfraaid, de eerste groentjes gezaaid, boontjes, erwtjes.  De rabarber is ook al goed vertrokken.  Er zijn ook uitjes geplant, jammer genoeg zullen we dat regelmatig moeten controleren want de katten durven ze nogal eens terug uitkrabben, ze zijn met een mestactieplan bezig: de moestuin, die is heel mooi gespit en gerakeld, die is ideaal als kattenbak...  jaja...

Tinckerbell is niet meer.  Deze middag is ze achter een vogel aangesprongen, een auto kwam net langs en ze heeft het niet overleefd...  We hebben haar begraven onder de witte seringen en we hopen dat haar sterretje nog lang mag schitteren in onze harten...

Verleden week zondag zaten we te wachten tot het weer wat beter werd, 's morgens regende het en eigenlijk wilden we vooral in de tuin werken.  De katten waren ook aan het wachten, maar wel op een luiere manier dan wij...

Grumpy en Guust

Rakker er bij

Tinkerbell op haar kussen

de clivia, die al jaaaaaaren niet gebloeid heeft, maar die het nu toch nog eens toont, hoe mooi hij wel is...

Later konden we wel buiten en hier enkele beelden:

grote narcissen

tête-atête

longkruid

de patio... zoals het nu nog is, binnenkort verdwijnt hij en komt er een nieuwe patio in de plaats...

Maar wat we ook hebben, is opnieuw een zwerfpoes.  Een heel mooie poes, moest hij (denk ik) mooi verzorgd zijn.  Ik heb hem al wat korreltjes gegeven en dan mag ik hem wel strelen, maar oppakken zit er nog niet in.  Hij heeft lang haar, maar dat zit volledig verklit, dus eigenlijk zou hij eens naar het schoonheidssalon moeten...  voorlopig blijft hij wel een zwerver, wij hebben er hier al zes die verzorgd worden, dat is eigenlijk wel genoeg.  Moest er iemand zijn die de kat herkent en blij is hem terug te zien...  kom hem aub halen!

Volgens mijn vriend staan hier ergens bordjes: kattenparadijs hier.  Wie weet heeft hij gelijk...